Szpiglasowy Wierch 2172 m n.p.m.

"Nieużyty frak

Dziurawy płaszcz

Znoszony but

Zapomniany szal

Zaszył się w kąt

Niemodny już

Każda rzecz

O czymś śni

Odstawiona

Jeszcze chce

Modna być

Zanim cicho skona

I dopiero gdy zawoła Bóg

To pożegnam wszystkie te rzeczy i znów

Pójdę boso..."

(Fragment Piosenki Zespołu Zakopower: Boso, Autor: Bartłomiej Kudasik, Sebastian Karpiel 

Bułecka)

My postanowiliśmy tym razem pożegnać te rzeczy i znowu ruszyliśmy... tyle że nie boso. A w  

butach. Conajmniej do kostki.

DOJAZD

Dnia 14.08.2011, w niedzielę po południu, w środku długiego weekendu rozpoczął się szturm na 

najbardziej zapchane miejsce w kraju, czyli Zakopane. Po udanej drodze w systemie OSŁZ (Omijanie 

Szerokim Łukiem Zakopianki), dotarliśmy do Zakopanego od strony Kościeliska, gdzie dopiero w 

okolicach Krzeptówek utknęliśmy w stojącym korku i z prędkością żółwia udaliśmy się do centrum 

miasta celem znalezienia noclegu.

NOCLEG

"Głupi zawsze ma szczęście" - to motto które przyświeca mi już od dawna, i coś w tym jest...

My pojechaliśmy na tzw. "PAŁĘ", co oznaczało wielką improwizację i o ile zawsze takie 

rozwiązanie zbytnio nie utrudniało znalezienie właściwego lokum, o tyle wraz z biegiem 

nieudanych poszukiwań i odwiedzeniu co nowszych "sypialni" znalezienie CZEGOKOLWIEK stawało się 

coraz mniej prawdopodobne. Zwłaszcza iż godzina przyjazdu a następnie rozpoczęcia poszukiwań 

nakładała się z nadejściem zmierzchu. Zaczęło się robić ciemno... zawiało chłodnym wiatrem, 

zapachniało niepewnością... zaczęło się robić niewesoło...

Niewesoło było w klilkuosobowej kolejce do recepcji w Hotelu Hyrny, gdzie pani recepcjonistka 

kilka osób przed nami odesłała z kwitkiem, a po ostatniej angielskiej odmowie turystom 

zagranicznym, zrezygnowani, spytaliśmy, "czyli naprawdę nic nie ma?" - niestety, odpowiedziała 

pani R. jednak po chwilowym pomęczeniu jej w sensie słownym... patrząc na naszą trójkę odparła 

iż jest apartament dwuosobowy w cenie 280 zł co przy szybkim przeliczniku 280zł:5(osób)=56zł/os. 

stanowiło cenę akceptowalną. Szybka decyzja: TAK, bierzemy! Uff, kamień spadł z serca. Tym 

bardziej, że w luksusowych warunkach, z łazienką, dwoma pokojami, aneksem kuchennym... MEGA!

KRUPÓWKI

Być w Zakopanem i nie poczuć ścisku Krupówek, to jak pojechać nad morze i nie wejść na plażę... 

Pstrąg z grila smakował wyśmienicie, jednak kolejka śliwowicy w cenie 15 zł to już przegięcie w 

typowo Polsko, Zakopiańskim stylu. Pazerność ludzka nie zna granic. BLEEEEEEE!

RANEK

Poranek przywitał nas piękną pogodą, jak na farciarzy przystało, co po ciężkim wieczorze 

oznaczało, że niestety musimy iść... nie zdając sobie sprawy co nas będzie czekać...

Po oporządzeniu się, wybraniu się i dojechaniu do Palenicy Białczańskiej, nieopodal przejścia drogowego w łysej Polanie zaparkowaliśmy samochód na dużym parkingu przy drodze asfaltowej prowadzącej na Morskie Oko.

Asfaltem szliśmy w tłumie (jeszcze nie tak wielkim, ale w tłumie) aż do Wodogrzmotów  Mickiewicza, skąd zielonym szlakiem odbiliśmy w stronę Doliny Roztoki. 

Trasa umiarkowanie ciężka, jednak z początku bardzo uczęszczana, i ciężko było wyprzedzać "Dziunie w sandałkach", "Młodzież w trampkach" czy "Włóczykija" w kapeluszu o średnicy ronda bliskiej średnicy pierścieni Saturna. Jednak im bardziej zbliżaliśmy się do skrętu na czarny szlak, prowadzący do schroniska w Dolinie Pięciu Stawów Polskich tym wszelakich okazów niegórskich robiło się coraz mniej...

Im "okazów" było mniej, tym więcej zaczęło się wynurzać widoków, do tej pory niespotykanych, coraz bardziej zapierających dech w piersiach...

Po odbiciu na czarny szlak, w kierunku schroniska stromizna zrobiła się dużo większa i trzeba było robić więcej przerw... Nagroda za strudzenie nastąpiła szybko i po 0,5h osiągnęliśmy Schronisko, które leżało u stóp pierwszego z pięciu stawów (Przedni Staw Polski), a tafla wody w kolorze morskim prawie sięgała murów budynku.

DOLINA PIĘCIU STAWÓW

Po zjedzeniu pięciu porcji szarlotek, wypiciu kaw, herbat, podpieczętowaniu książeczek, mając w 

nogach już swoje, a w głowie nie wiedząc ile nas czeka postanowiliśmy wyruszyć niebieskim 

szlakiem do Niżnego Solniska, skąd odbijał żółty szlak, którym z kolei mieliśmy osiągnąć 

Szpiglasową Przełęcz (2110 m n.p.m.).

Ów odcinek zdominowany jest przez trzy stawy. W głównej roli z największym Wielkim Stawem 

Polskim. Okrążenie z trzech stron, przy jednoczesnej zwiększającej się wysokości trasy, pozwala 

na podziwianie widoków, o do tej pory były dostępne jedynie na kartkach, w książkach i 

przewodnikach... Wkomponowanie tych zbiorników między skaliste gronie sprawia iż cała dolina 

daje wrażenie zamkniętego raju powyżej ziemi...

Podejście żółtym szlakiem dawało nam troszke po tyłkach, a właściwie po mięśniach nóg, które to 

były wystawione na dużo większe obciążenia niż dotychczas... wszystko to jednak nic, w 

porównaniu do tego co czekało na nas pod samą przełęczą...

ŁAŃCUCHY

Łańcuchy to ulubione miejsce naparzania piorunów... nam jednak przy słonecznej pogodzie bardzo 

się przydały, i wspinaczka nimi oprócz pomocy we wspinaniu stanowiła nie lada atrakcję.

Stromizny były niemałe. Ale widoki i odczucia - nie do zapomnienia. Tak więc bez komentarza, 

kilka zdjęć poniżej:

PRZEŁĘCZ SZPIGLASOWA

2110 metrów. Szacunek. Wkońcu jest widok na drugą stronę. Z Przełęczy można albo iść na szczyt Szpiglasowy Wierch, albo w dół do Morskiego Oka. Żółtym szlakiem.

SZPIGLASOWY WIERCH

2172 metrów. Widoki ze szczytu - nieziemskie. Z jednej strony na Słowację, jezioro w dolinie Temnosmrecinskej, 

natomiast po Polskiej stronie w oddali Morskie Oko, a nad nim Czarny Staw.

Cała wyprawa w tym miejscu osiąga punkt kulminacyjny, punkt z którego już będzie tylko niżej. Ale satysfakcja pozostanie. Cel zdobyty. Jesteśmy tam, gdzie już nie każdy dociera... a to krzepi. Wyżej już się nie da!

Początek i koniec. Alfa i Omega.

ZEJŚCIE

Żółty Szlak, który prowadzi ze Szpiglasowego Szczytu ciągnie się troszkę nawet, i pomimo że w większości składa się z poukładanych kamieni i nie jest mocno stromy ryzyko obsunięcia się nogi z kamienia jest duża, właśnie na teoretycznie zbyt łagodny charakter tego szlaku. Nam jeszcze się urozmaiciło, w sensie że spadł deszcz. Śliskie kamienie, nadchodząca burza - warunki zaczęły się pogarszać. Jednak wprawny krok, i pomimo dużej odległości znaleźliśmy się w schronisku w czasie przykazanym przez przyszlakowe tabliczki. 

Główni bohaterowie widoków: Morskie Oko, Czarny Staw 

Dopiero pod koniec zejścia tego odcinka, zaczęło się wyłaniać schronisko. Na całe szczęście z daleka nie było widać "korków" w schronisku... chodź przejście tego schroniska, to była tylko pieczątkowa formalność.

Droga z Morskiego Oka, czyli Szlak typu "LANS-DEPTAK" upłynął w tempie ekspresowym, gdyż zastosowaliśmy typowy zabijacz czasu w tego typu warunkach czyli grę w skojarzenia. Tak nam zeszło do Wodogrzmotów Mickiewicza.

BEZPIECZEŃSTWO

Przy Wodogrzmotach przeżyliśmy chwile, może nie tyle dramatyczne co bardzo emocjonujące i mam nadzieję mające odniesienie w przyszłości wypraw górskich i nie tylko. Dreptając asfaltem byliśmy świadkami akcji ratunkowej śmigłowca TOPR, który wisząc nieruchomo poniżej szczytu próbował podjąć akcję, jednak po jednym nieudanym podejściu odleciał na dalszy krąg, żeby wrócić spowrotem na miejsce. Odgłos helikoptera pomnożony spotęgowany został akustyką gór, skał i wywarł na nas duże wrażenie w kwestii bezpieczeństwa w górach. Na przyszłą wyprawę będziemy już lepiej przygotowani, co jednak będzie opisane niebawem.

DRZEWA

Emocje, które zafundował nam śmigłowiec TOPR'u byłyby ostatnimi w tym dniu, gdyby nie fakt, że w drodze powrotnej w okolicach GILOWIC napotkała nas tak silna ulewa, burza, wichura i gradobicie w jednym. Grad spadający przez blisko 20 minut, kulki wielkości kostek lodu zrobionych w zamrażalniku w lodówce MIŃSK, poprzewracane ogromne drzewa na drogi, zalane jezdnie... podtrzymały emocje dnia do samego końca.

"...Zamkną za mną drzwi

Nie zabiorę nic

Zamkną za mną drzwi

Nie zabiorę nic

I dopiero gdy zawoła Bóg

To pożegnam wszystkie te rzeczy i znów

Pójdę boso

Pójdę boso

Pójdę boso

Pójdę boso..."